1. احكام حضرت موسي ـ عليه السّلام ـ كه در تورات مندرج است.
2. دستورات و فرمايشان پيغمبران بني اسرائيل كه بعد از حضرت موسي براي تأكيد تورات مبعوث شده اند.
3. مقدرات و دستورات ديگري وجود دارد كه به وسيلة علماء و پيشوايان مذهب يهود در طول مدت پراكندگي اين قوم به وجود آمده است.
4. رسوم، عادت و سنني كه ملت يهود از مردم و ملت هايي كه در بين آنها قرن ها زندگي كردند تدريجاً اخذ كرده اند.
امّا در رابطه با اصل پاسخ بايد گفت: يهودي ها مثل ساير اديان آسماني در موارد مذكور احكام و آدابي دارند كه به طور خلاصه به آنها اشاره مي شود:
الف: اخلاقيات:
1. يكي از ده فرمان حضرت موسي ـ عليه السّلام ـ اين است كه به پدر و مادر خود احترام كنيد. هر كس پدر و يا مادر خود را نفرين كند، البته كشته شود، چون پدر و مادر خود را لعنت كرده است. ملعون باد كسي كه پدر و مادر خود را سبك كند.[1]

 2. دزدي مكن و برعليه همنوع خود شهادت دروغ نده، به خانة همنوع خود حسادت نكن كه حسادت موجب بروز امراض عصبي و قلبي مي گردد.[2]
3. اگر گاو و گوسفند و يا ساير اشياء و وسائل برادر خود را سرگردان يافتي از او رو مگردان و به نزد برادر خود برگردان.[3]
4. رشوه نگير چون رشوه چشمان بينايان را كور و راستگويان را به دروغ وامي دارد. به اشخاص غريب ظلم مكن، در دادگاه، حقّ شخص فقير را پايمال نكن.[4]
ب: تعليم و تعلّم:
1. كلية استادان علم و ادب موظفند دانش آموزان را در اطراف خود جمع نموده و آنها را تعليم دهند.[5]
2. هر فرد يهودي كه فرزند خود را تعليم دهد مانند آن است كه قوانين الهي مستقيماً از كوه سينا به دست او رسيده است. دارا بودن دانش و تربيت وظيفه هر فرد يهودي است، خواه فقير باشد يا غني، حتّي سائل، همچنين سالم باشد يا مريض بر همه لازم است. اورشليم به واسطة آن خراب شد كه در فرستادن اطفال خود به مدارس غفلت گرديد.[6]
ج: احكام خوردني ها:
1. حيواناتي كه خوردن آنها حلال است: بايد نشخوار كننده باشد سم داشته باشد و سم آنها شكاف داشته باشد. بنابراين شتر، خرگوش و گوركن را نبايد خورد. اينها نشخوار مي كنند، امّا سم هاي شكافته ندارند. از حيواناتي كه در آب زندگي مي كنند فقط آنهايي را كه باله و فلس دارند مي توانيد بخوريد. تمام جانداران آبزي ديگر براي شما حرامند. همة پرندگان را مي توانيد بخوريد به جز اين پرندگان: عقاب، جغد، باز، شاهين، لاشخور، كركس، كلاغ، شترمرغ، مرغ دريايي، لك لك، مرغ ماهي خوار، قره قاز، هدهد و خفاش.[7] حشرات بالدار نبايد خورده شود به جز آنهايي كه مي جهند. يعني ملخ و انواع گوناگون آن را مي توان خورد.
2. حيواناتي كه به مرگ طبيعي مرده است نخوريد، آنها را به غريبي كه در ميان شما است بدهيد و يا آن را به بيگانگان بفروشيد.[8]
د: احكام و آداب كشاورزي:
1. شش سال مزرعة خود را بكار و درو كن، و همچنين شش سال محصولات تاكستان خود را جمع آوري كن و در سال هفتم (سبت) آرامي براي زمين باشد. يعني براي خدا زمين را رها كن و خودروها را (يعني آنچه از زمين و تاكستان محصول داده در سال هفتم) درو مكن كه براي يتيم و فقير و بيوه زنان باشد.[9]
2. هنگام درو و جمع كردن خرمن ها، هر گاه خرمني فراموش شد، جايز نيست كه براي برداشت آن مجدداً به مزرعه برگردند.[10]
3. هنگامي كه زيتون خود را بتكاني و انگور تاكستان خود را بچيني، بار ديگر آن را بچين تا براي غريب و يتيم و بيوه زن باشد.[11]
4. چون به تاكستان همساية خود درآيي، از انگور هر چه مي خواهي به سيري بخور امّا در ظرف خود مگذار.[12]
5. دهان گاو را هنگامي كه خرمن خود را خرد مي كند نبنديد و ده يك تمام محصولات مزرعة خود را كه سال به سال از زمين برمي آيند به مستحق بده.[13]
ي: احكام طهارت:
1. نجس به چيزي اطلاق مي شود كه توليد عفونت نموده و موجب مرض شود.
2. لاشة بهائم، (حيوانات چهارپا) و خون نجس است، شراب و مسكر نجس است.
3. هر كس با جسد مرده اي تماس حاصل نمايد هفت روز نجس است و آن شخص در روز سوم خويشتن را با آب پاك كند و در روز هفتم طاهر است. اگر در روز سوم خود را پاك نكند در روز هفتم پاك نمي شود.[14]
منابع جهت مطالعة بيشتر:
1. رش، هشانا، ترجمة هوشنگ حكاكيان، (مفاتح يهود)، بي تا و بي نا.
2. تعليمات دين يهود، كليميان، مقطع ابتدايي و راهنمايي، بي نا، 1383، تهران.
3. آل اسحاق، مذاهب و اديان، ج1، انتشارات حوزة علميه قم، 1357 ش.
خداوند مي فرمايد: ما بر هر قومي شريعت و طريقه اي مقرر داشتيم.
سورة مائده، آية 48، ترجمة الهي قمشه اي.

برگرفته از سایت :http://www.andisheqom.com/page.php?pg=faq-view&link=99_676&id=1942&level=2